Koral składa się z wielu szkieletów polipów koralowych, czyli maleńkich stworzeń żyjących
w ogromnych koloniach. Kiedy giną, pozostawiają po sobie szkielety zbudowane
w przeważającej części z węglanu wapnia, a ich niewyobrażalnie wielka liczba tworzy rafy koralowe.
Ciała żywych polipów koralowych mają konsystencję galaretowatą i wyglądają jak małe kwiatuszki. Oglądane pod mikroskopem bardziej przypominają stokrotki na łące, niż zwierzęta.
Budowa, kształt i barwa kolonii korali zależą od cech genetycznych.
Najbardziej cenione są rozgałęzione korale z gatunku Corallium rubrum, zwane też szlachetnymi lub prawdziwymi.
Wysokiej jakości korale łowione są w ciepłych wodach w zachodniej części Morza Śródziemnego - u wybrzeży Neapolu, Korsyki, Katalonii i Prowansji, a także Grecji, Wysp Kanaryjskich, Tunezji, Maroka, Algerii, Malajów, Japonii, Australii Północnej i na Morzu Czerwonym.
Odmiana niebieska (Allopara subirolcea), łowiona na wodach Filipin i Kamerunu, służy do wyrobu okrągłych, niebieskawych koralików z licznymi białymi plamkami.
Oprócz niebieskiej, znane są również inne odmiany kolorystyczne: bardzo ciemnoczerwona „bycza krew” (Arciscuro), ciemnoczerwona (Rosso Scuro), czerwona (Rosso), łososiowa (Secondo Colore), jaskraworóżowa (Rosa Vivo), bladoróżowa (Rosa Pallido) oraz najdroższa
i najbardziej pożądana odmiana – cielista „skóra anielska” (Pelle D'Angello).
Jeśli zaś posiadacie ozdoby lub biżuterię wykonaną z korala w innym kolorze, niż wymienione powyżej, nie martwcie się. Mimo, iż zielenie, żółcie, pomarańcze etc. nie są naturalnymi barwami koralowców, minerał ten bardzo często bywa sztucznie barwiony.
Nazwa korali pochodzi od greckiego słowa korallion. Starożytni nadali im też inne imię - gorgeia (gorgonia), od wieków używane wśród poławiaczy korali w Grecji. Samo słowo gorgeia ma swój początek
w micie o Perseuszu, który pokonał jedną z trzech gorgon - Meduzę. Legenda głosi, że po zabiciu wężowowłosej Meduzy, jej odciętą głowę umieścił w torbie, którą położył nad brzegiem morza
na posłaniu z wodorostów i gałęzi. Potęga wzroku gorgony była tak wielka, że przeniknął on przez posłanie, na którym spoczywała, zamieniając je w kamień. Nimfy morskie wynurzyły się z wody i poniosły świeżo skamieniałe drewno i wodorosty w głębinę, gdzie te przekształciły się w pierwsze korale...
Dobrze jest zawiesić koral na szyi dzieciom, a także pocierać nim ich dziąsła, by ochronić je przed epilepsją. Koral ma też naturę współodczuwającą, gdyż nawet najlepszy koral noszony na szyi zjaśnieje i zblednie, gdy ten, kto go nosi, ma być chory, i odzyskuje swój właściwy kolor, gdy choroba mija –
- głosi traktat Platona z 400e. p.n.e.
A rzymski obyczaj przywiązywania gałązek czerwonego koralu do dziecięcych kołysek oraz zawieszania takich gałązek dzieciom na szyi jest dobrze udokumentowany u Pliniusza. Twierdził, że jego rodacy wierzyli
w magiczną moc koralu, która chroniła ich w młodości przed chorobami i utrzymywała w dobrym zdrowiu. Skutecznie pomagała także niemowlętom podczas ząbkowania.
Jeszcze ważniejsza była właściwość koralu polegająca, jak wierzono,
na zdolności odwracania niszczącego wpływu "złego oka".
Paracelsus o koralach pisał: [...] boją się one czerwonych korali jak psy bata -
- za to brunatny koral je przyciąga. Czerwone korale są niemiłe poczwarom, zmorom, chimerom,
zjawom i wszelkim złym duchom; natomiast brunatne przeciwnie,
sprawiają im rozkosz.
Od Neapolu aż na południe czerwony koral zwany jest kamieniem czarownic. Nawet dziś słynie z tego, że broni kobiety przed czarownicami, a mężczyzn przed czarownikami.
Wieki całe uważano, że czar rzucony przez rozważne użycie amuletu z czerwonego koralu - powinien on mieć formę wpółotwartej dłoni z odstającymi palcami, małym i wskazującym.
Taki amulet można nabyć zarówno w sklepikach z biżuterią, jak i w ekskluzywnych magazynach na całym świecie. \m/ >:-)
Inny włoski przesąd głosi, że koral zawieszony w domu usuwa z niego zawiść,
brak harmonii i złe wpływy. Potrafi też odpędzić mocne zmory, chroni przed uderzeniem pioruna
i odstrasza dzikie zwierzęta.
Dla ochrony okrętów przed burzą na morzu przybijano koral do masztu, a starożytni Grecy przyczepiali czerwony koral na dziobie okrętu, by prowadził ich do bezpiecznego portu.
W niektórych krajach śródziemnomorskich świeżo złowiony kawałek koralu przyczepia się
do owocu drzewa oliwkowego, aby zapewnił obfite plony.
Starożytne kobiety także nosiły koralowe talizmany - chroniące przed bezpłodnością -,
a na południu Włoch zwyczaj ten przetrwał do dzisiaj.
Koral przypisywany jest zodiakalnym Baranom (tylko ciemnoczerwony), Bykom i Rybom.
Wisior wykonałam na specjalne zamówienie. Miał być niebieski koral, srebro i forma dopasowana do bransoletki osoby zamawiającej. No i jest. :-)
Długość: 8cm.
Materiały: niebieski koral 14mm, srebro pr.925.
w ogromnych koloniach. Kiedy giną, pozostawiają po sobie szkielety zbudowane
w przeważającej części z węglanu wapnia, a ich niewyobrażalnie wielka liczba tworzy rafy koralowe.
Ciała żywych polipów koralowych mają konsystencję galaretowatą i wyglądają jak małe kwiatuszki. Oglądane pod mikroskopem bardziej przypominają stokrotki na łące, niż zwierzęta.
Budowa, kształt i barwa kolonii korali zależą od cech genetycznych.
Najbardziej cenione są rozgałęzione korale z gatunku Corallium rubrum, zwane też szlachetnymi lub prawdziwymi.
Wysokiej jakości korale łowione są w ciepłych wodach w zachodniej części Morza Śródziemnego - u wybrzeży Neapolu, Korsyki, Katalonii i Prowansji, a także Grecji, Wysp Kanaryjskich, Tunezji, Maroka, Algerii, Malajów, Japonii, Australii Północnej i na Morzu Czerwonym.
Odmiana niebieska (Allopara subirolcea), łowiona na wodach Filipin i Kamerunu, służy do wyrobu okrągłych, niebieskawych koralików z licznymi białymi plamkami.
Oprócz niebieskiej, znane są również inne odmiany kolorystyczne: bardzo ciemnoczerwona „bycza krew” (Arciscuro), ciemnoczerwona (Rosso Scuro), czerwona (Rosso), łososiowa (Secondo Colore), jaskraworóżowa (Rosa Vivo), bladoróżowa (Rosa Pallido) oraz najdroższa
i najbardziej pożądana odmiana – cielista „skóra anielska” (Pelle D'Angello).
Jeśli zaś posiadacie ozdoby lub biżuterię wykonaną z korala w innym kolorze, niż wymienione powyżej, nie martwcie się. Mimo, iż zielenie, żółcie, pomarańcze etc. nie są naturalnymi barwami koralowców, minerał ten bardzo często bywa sztucznie barwiony.
Nazwa korali pochodzi od greckiego słowa korallion. Starożytni nadali im też inne imię - gorgeia (gorgonia), od wieków używane wśród poławiaczy korali w Grecji. Samo słowo gorgeia ma swój początek
w micie o Perseuszu, który pokonał jedną z trzech gorgon - Meduzę. Legenda głosi, że po zabiciu wężowowłosej Meduzy, jej odciętą głowę umieścił w torbie, którą położył nad brzegiem morza
na posłaniu z wodorostów i gałęzi. Potęga wzroku gorgony była tak wielka, że przeniknął on przez posłanie, na którym spoczywała, zamieniając je w kamień. Nimfy morskie wynurzyły się z wody i poniosły świeżo skamieniałe drewno i wodorosty w głębinę, gdzie te przekształciły się w pierwsze korale...
Dobrze jest zawiesić koral na szyi dzieciom, a także pocierać nim ich dziąsła, by ochronić je przed epilepsją. Koral ma też naturę współodczuwającą, gdyż nawet najlepszy koral noszony na szyi zjaśnieje i zblednie, gdy ten, kto go nosi, ma być chory, i odzyskuje swój właściwy kolor, gdy choroba mija –
- głosi traktat Platona z 400e. p.n.e.
A rzymski obyczaj przywiązywania gałązek czerwonego koralu do dziecięcych kołysek oraz zawieszania takich gałązek dzieciom na szyi jest dobrze udokumentowany u Pliniusza. Twierdził, że jego rodacy wierzyli
w magiczną moc koralu, która chroniła ich w młodości przed chorobami i utrzymywała w dobrym zdrowiu. Skutecznie pomagała także niemowlętom podczas ząbkowania.
Jeszcze ważniejsza była właściwość koralu polegająca, jak wierzono,
na zdolności odwracania niszczącego wpływu "złego oka".
Paracelsus o koralach pisał: [...] boją się one czerwonych korali jak psy bata -
- za to brunatny koral je przyciąga. Czerwone korale są niemiłe poczwarom, zmorom, chimerom,
zjawom i wszelkim złym duchom; natomiast brunatne przeciwnie,
sprawiają im rozkosz.
Od Neapolu aż na południe czerwony koral zwany jest kamieniem czarownic. Nawet dziś słynie z tego, że broni kobiety przed czarownicami, a mężczyzn przed czarownikami.
Wieki całe uważano, że czar rzucony przez rozważne użycie amuletu z czerwonego koralu - powinien on mieć formę wpółotwartej dłoni z odstającymi palcami, małym i wskazującym.
Taki amulet można nabyć zarówno w sklepikach z biżuterią, jak i w ekskluzywnych magazynach na całym świecie. \m/ >:-)
Inny włoski przesąd głosi, że koral zawieszony w domu usuwa z niego zawiść,
brak harmonii i złe wpływy. Potrafi też odpędzić mocne zmory, chroni przed uderzeniem pioruna
i odstrasza dzikie zwierzęta.
Dla ochrony okrętów przed burzą na morzu przybijano koral do masztu, a starożytni Grecy przyczepiali czerwony koral na dziobie okrętu, by prowadził ich do bezpiecznego portu.
W niektórych krajach śródziemnomorskich świeżo złowiony kawałek koralu przyczepia się
do owocu drzewa oliwkowego, aby zapewnił obfite plony.
Starożytne kobiety także nosiły koralowe talizmany - chroniące przed bezpłodnością -,
a na południu Włoch zwyczaj ten przetrwał do dzisiaj.
Koral przypisywany jest zodiakalnym Baranom (tylko ciemnoczerwony), Bykom i Rybom.
Wisior wykonałam na specjalne zamówienie. Miał być niebieski koral, srebro i forma dopasowana do bransoletki osoby zamawiającej. No i jest. :-)
Długość: 8cm.
Materiały: niebieski koral 14mm, srebro pr.925.
